در باره پلاستیک های قابل کمپوست شدن چه می دانید؟

 بسته بندی های پلاستیکی و وسایل غذاخوری قابل کمپوست شدن نسبت به پلاستیک های معمولی بیشتر آلترناتیو دوستدار محیط زیست شناخته می شوند. پلاستیک قابل کمپوست شدن عموما برای ایجاد آیتم هایی از قبیل قاشق چنگال های یکبار مصرف، نی، آسترهای سطل خرده های غذایی، ظروف غذای بیرونبر، فنجان ها مورد استفاده قرار می گیرد. پلاستیک های قابل کمپوست شدن از منابع تجدید پذیر از قبیل نیشکر و غله و سوخت فسیلی درست می شوند. 

در حالی که آن ها برای تجزیه به دی اکسید کربن و آب تحت شرایط ویژه طراحی شده اند، افزایش آگاهی ها و پژوهش ها این فرض را تقویت کرده که پلاستیک های قابل کمپوست شدن، وفق طراحی صورت گرفته تجزیه نمی شوند و خطراتی برای محیط زیست و سلامتی انسان دارند و چالش های دیگری هم برای سیستم مدیریت زائدات ما وجود دارد.تکثیر این ماده، اهداف اقلیمی و زیست‌محیطی کالیفرنیا را تضعیف می‌کند، خاک و سلامت عمومی را تهدید می‌کند، مصرف‌کنندگان را گمراه می‌کند و بار اضافی بر دوش تولیدکنندگان کمپوست، دولت‌های محلی و کسب‌وکارها می‌گذارد.

مشکلات پلاستیک های قابل کمپوست شدن

گول برچسب قابل کمپوست شدن را نخورید. این پلاستیک ها واقعا تبدیل به کمپوست نمی شوند. بیشتر مراکز کمپوست نمی‌توانند پلاستیک‌های قابل کمپوست را از پلاستیک‌های معمولی تشخیص دهند، بنابراین وقتی مواد برای پردازش می‌آیند، هر دو را حذف می‌کنند.

کمپوسترها اغلب هر ماده شبیه پلاستیک را حذف می کنند؛ دستی یا توسط تجهیزات.

کیسه‌های کمپوست‌پذیر که اغلب مات هستند، شناسایی محتویات داخل آنها را دشوار می‌کنند و اغلب با محتویاتشان که هنوز داخلشان هستند، برداشته می‌شوند و در نتیجه هم کیسه و هم خرده‌های غذا به محل دفن زباله فرستاده می‌شوند.

بعد از جدا شدن پلاستیک های قابل کمپوست شدن از تاسیسات کمپوست سازی، این پلاستیک ها به اماکن دفن فرستاده می شوند و متان که یک گاز گلخانه ای مضر است تولید می کنند.

در حالی که پلاستیک های قابل کمپوست شدن ممکن است کمک کنند که خرده های غذایی بیشتری داخل سطل سبز شوند، آن ها منجر به فرآیند بیشتر نمی شوند و حقیقتا تبدیل به کمپوست نمی گردند.

وقتی که پلاستیک های قابل کمپوست شدن به تاسیسات کمپوست تجاری فرستاده می شوند، آن ها همیشه به اندازه مورد ادعا تجزیه نمی شوند. افزایش آگاهی ها نشان داده که آن ها پشت سر خود میکروپلاستیک ها را بر جای می گذارند. این ها پلاستیک های کوچکی هستند که وقتی از طریق آبراهه ها و سیستم های غذایی وارد خاک شدند، برای سال ها در دل آن باقی می مانند. 

این میکروپلاستیک ها به قدری کوچکند که از کمپوست نهایی غربال نمی شوند و آب، خاک و غذا را آلوده می کنند.

پژوهش ها نشان می دهند که میکروپلاستیک های قابل کمپوست شدن می توانند به اندازه میکروپلاستیک های معمولی برای محیط زیست مضر باشند و حتی بیشتر!افزودنی ها، بعضی از مواد سمی، استفاده می شوند تا محصولات پلاستیکی قابل کمپوست شدن از قبیل فنجان ها، ظروف بیرونبر و کیسه ها را کارآمدتر کنند! کشاورزان از کمپوست استفاده می کنند تا الحاقیه غنی خاک برای رشد غذای ما تهیه کنند و نمی خواهند هیچ نوع میکروپلاستیکی در محصول نهایی داشته باشند. 

حتی اگر پلاستیکی برچسب "مجاز برای تبدیل به کمپوست" بخورد، پلاستیک ها در عمل تجزیه نمی شوند. استانداردها برای پلاستیک های قابل کمپوست شدن فقط لازم می بینند که 90 درصد محصولات قابل تجزیه زیستی باشد و پلاستیک های کوچک ناخواسته در کمپوست نهایی باقی بماند.

سوییچ کردن از پلاستیک های متعارف به پلاستیک های قابل کمپوست شدن، مشکل اساسی و بزرگتر ما را حل نمی کند: "دور انداختن ما"، بستر یکبار مصرف

دقیقا همانند پلاستیک های سنتی، ایتم های پلاستیکی قابل کمپوست شدن از قبیل کیسه ها و قاشق چنگال ها می توانند در صورت عدم تجزیه، آشغال هایی برای آبراهه ها و اقیانوس ها باشند.

جایی که آن ها از نفت یا گیاه ساخته شده اند، تمامی آیتم های پلاستیکی قابل کمپوست شدن دارای هزینه زیست محیطی هستند و از منابع طبیعی گسترده در تمام مراحل چرخه زندگی، شامل کشت و تولید و حمل و نقل و دفع، استفاده می کنند. 

جایگزینی یک محصول قابل دفع با دیگری زباله را کم نمی کند. فقط ماده تغییر می کند.

در انتهای روز؛ یکبار مصرف، یکبار مصرف است و مهم نیست از چه درست شده است!

محصولات پلاستیکی قابل کمپوست شدن اغلب از معمولی ها گرانتر هستند و اغلب غیر کارآمدتر

یک جعبه حاوی ۱۰۰۰ لیوان کمپوست‌شونده می‌تواند ۲ تا ۳ برابر لیوان‌های یکبار مصرف استاندارد هزینه داشته باشد.

با هدف تمیز نگه داشتن سطل‌های زباله و آسان کردن دفع پسماندهای غذایی، آسترهای سطل‌های زباله قابل کمپوست معمولاً نشت می‌کنند یا می‌شکنند و نیاز به تمیزکاری بیشتر و استفاده از آسترهای یکبار مصرف اضافی دارند.

بازار اغلب مصرف کنندگان را تشویق می کند که کیسه های قابل کمپوست شدن را بخرند و خرده های غذا را در آن بریزند چرا که آن ها به این کیسه ها نیاز دارند. این امر در حالتی صورت می گیرد که این کیسه ها برای تاسیسات کمپوست چالش ایجاد می کنند و منجر به این می شوند که بعضی از کیسه ها و خرده های غذایی به لندفیل ها ارسال شوند.

پیش به سوی مسیر بهتر

بهترین راه‌حل، رویکردی رو به بالا است - اجتناب از استفاده از ظروف یکبار مصرف از هر نوع و انتخاب ظروف چندبار مصرف در هر زمان ممکن برای کاهش آلودگی پلاستیکی، جلوگیری از آلودگی خاک و آسیب به سلامتی ما.

برای خانوارها

بین صرف غذا در رستوران یا سفارش غذای بیرون‌بر، صرف غذا در رستوران - اغلب اوقات - منجر به تولید زباله کمتری می‌شود. هنگام سفارش غذای بیرون‌بر، اقلامی را که از قبل به آنها دسترسی دارید، مانند دستمال سفره، ظروف و نی، انتخاب نکنید.

برای میهمانی ها و دورهمی هایی که میزبان هستید، ظروف خود از قبیل بشقاب، فنجان و قاشق و چنگال قابل استفاده مجدد انتخاب کنید. اگر اختیار شما این ها نیست، محصولات کاغذی بدون روکش انتخاب کنید که کمپوست می شوند. 

ظروف غذای قابل بازیافت می توانند اختیارات خوبی باشند؛ به ویژه در مواردی که ظروف نسبتا تمیز نگهداری می شوند. فنجان های پلاستیکی برچسب خورده با اعداد 1 و 2 و 5 ، برای مثال، در اغلب شهرهای کالیفرنیا قابل بازیافت هستند. شهر خود را از این نظر کنترل کنید.

برای جمع آوری خرده های غذایی در خانه بدون کیسه های پلاستیکی قابل کمپوست شدن، می توانید از یک جام، کیسه کاغذی و یا جعبه مقوایی استفاده کنید. کیسه کاغذی کثیف و جعبه مقوایی می توانند در سطل سبز ریخته شوند تا با خرده های غذایی کمپوست شوند. برای جایگزین کردن آستر سطل آشپزخانه‌تان، می‌توانید از دستمال کاغذی، روزنامه یا هیچ‌کدام استفاده نکنید و خرده‌های غذا را مستقیماً داخل سطل زباله بزرگ‌تر کنار خیابان بریزید. به یاد داشته باشید، استفاده از کیسه‌های زباله برای جمع‌آوری ضایعات مواد غذایی اجباری نیست.

برای فضولات حیوانات خانگی، از کیسه های پلاستیکی متعارف استفاده کنید و آن را در لندفیل بریزید.فضولات حیوانی نباید در سطل سبز ریخته شوند. 

برای ادارات و مراکز تجاری

ظروف غذاخوری قابل استفاده مجدد را برای غذاخوری در محل تهیه کنید. جایگزینی ظروف یکبار مصرف مانند فنجان، بشقاب و ظروف غذاخوری برای پذیرایی در محل با ظروف قابل استفاده مجدد، هزینه‌ها را کاهش می‌دهد، در منابع صرفه‌جویی می‌کند و از ریختن زباله جلوگیری می‌کند.

مشتری ها را تشویق کنید که ظروف و فنجان های قابل استفاده مجدد خود را بیاورند و ببرند. این کار ایمن است و مقررات هم انجام این کارها را مجاز می شمارد.

وقتی ظروف غذای قابل کمپوست شدن را جستجو می کنید دنبال کاغذ و الیافت طبیعی برای بشقاب ها، قاشق و چنگال ها، فنجان ها، جام ها و نی ها باشید. محصولات کاغذی و چوبی می توانند کمپوست شوند و البته مراقب روکش های پلاستیکی آن ها باشید.

برای سطل‌های زباله، کیسه‌های کاغذی برای سطل‌های زباله داخل ساختمان مناسب هستند و بسیاری از شهرها کیسه‌های پلاستیکی شفاف را مجاز می‌دانند (آنها را بدون گره بگذارید تا مرکز کمپوست شما بتواند محتویات را خالی کرده و کیسه را بردارد).

ظروف غذای قابل بازیافت می توانند اختیارات خوبی باشند. این امر به ویژه در مواردی است که نسبتا تمیز نگهداری شوند. فنجان های پلاستیکی که برچسب های 1 و 2 و 5، به عنوان مثال، خورده اند در اغلب شهرهای کالیفرنیا قابل بازیافت هستند.